ایمنی-بهداشت-محیط زیست
انواع مقاله ومطالب جدید در مورد ایمنی-بهداشت ومحیط زیست
صفحات وبلاگ

در روز 17 آگوست سال 1896، بریجت دریسکول، یک مادر 44 ساله در حالی که به همراه دخترش به تماشای یک نمایش در کریستال پالا‌س لندن می‌رفت، ناگهان مورد اصابت شدید یک اتومبیل قرار گرفت و در دم جان سپرد. او نخستین قربانی تصادف با یک وسیله نقلیه موتوری در تاریخ بود. پزشک قانونی که بر جسد او حاضر شد گفت: این حادثه دیگر هرگز نباید تکرار شود!


ایمنی جاده‌ای یک تصادف نیست!


به مناسبت 27 آبان‌ماه روز جهانی یادبود قربانیان حوادث جاده‌ای؛
ایمنی جاده‌ای یک تصادف نیست! - *


--------------------------------------------------------------------------------

در روز 17 آگوست سال 1896، بریجت دریسکول، یک مادر 44 ساله در حالی که به همراه دخترش به تماشای یک نمایش در کریستال پالا‌س لندن می‌رفت، ناگهان مورد اصابت شدید یک اتومبیل قرار گرفت و در دم جان سپرد. او نخستین قربانی تصادف با یک وسیله نقلیه موتوری در تاریخ بود. پزشک قانونی که بر جسد او حاضر شد گفت: این حادثه دیگر هرگز نباید تکرار شود!


او در آن هنگام نمی‌دانست که این حادثه در قرن 21، روزانه هزاران بار تکرار خواهد شد و هر روز 3200 انسان بی‌گناه را به کام مرگ خواهد کشید. بحران ایمنی ترافیک یک بحران رو به تزاید در جهان معاصر است. هم‌اکنون سالا‌نه حدود یک میلیون و 200 هزار نفر در تصادفات ترافیکی جان خود را از دست می‌دهند و در حدود 50 میلیون نفر مجروح می‌شوند. تحقیقات صورت گرفته در این خصوص بیانگر آن است که در صورت عدم شکل‌گیری یک تعهد جدی در زمینه پیشگیری از تصادفات، این آمارها به میزان 65 درصد طی 20 سال آینده افزایش پیدا خواهند کرد. ‌


هم‌اکنون تصادفات ترافیکی حدود یک تا دو درصد تولید ناخالص ملی کشورها را می‌بلعد. طی دهه‌های اخیر روند افزایش تصادفات در دو گروه کشورهای کم‌درآمد و پردرآمد جهان معکوس بوده است و پیش‌بینی می‌شود که این روند حداقل تا سال 2020 ادامه یابد. درحالی که در کشورهای توسعه‌یافته، آمار مرگ و میرها و معلولیت‌های ناشی از تصادفات، روندی کاهشی را نشان می‌دهد، این روند در کشورهای در حال توسعه رو به افزایش بوده و حاکی از وقوع یک فاجعه انسانی در این کشورهاست.


هم‌اکنون بنا‌بر آمارهای سازمان بهداشت جهانی، حدود 90 درصد تلفات انسانی ناشی از تصادفات جاده‌ای در کشورهای در حال توسعه رخ می‌دهد و تاسف‌بارتر آنکه بخش اعظم این تلفات شامل افراد پیاده، دوچرخه‌سوار و موتورسیکلت‌سوار است، یعنی کسانی که خود صاحب خودرو نیستند و از آن بهره شخصی نمی‌برند.


در همین رابطه، مطالعه بانک جهانی در‌خصوص تلفات ترافیکی و رشد اقتصادی، پیش‌بینی می‌کند که در کشورهای ثروتمند و با درآمد بالا‌، تعداد تلفات جاده‌ای تا سال 2020 نسبت به سال 2000، 27 درصد کاهش داشته باشد. در 6 منطقه‌ای که کشورهای با درآمد کم و متوسط متمرکز هستند، آمار سالا‌نه تلفات 83 درصد افزایش خواهد یافت.


علیرغم تشدید بحران ایمنی جاده‌ای در جهان، سرمایه‌گذاری‌های صورت گرفته برای تحقیق و توسعه در این رابطه، هنوز متناسب با ابعاد فاجعه نیست. بنا‌بر تخمین‌های موجود، سهم بیماری ایدز از تحقیق و توسعه در سطح جهان، رقمی بین 919 تا 985 میلیون دلا‌ر است. حال آنکه تصادفات ترافیکی رقمی بین 24 تا 33 میلیون دلا‌ر را به خود اختصاص می‌دهد. این در حالی است که پیش‌بینی می‌شود در سال 2020، تصادفات ترافیکی پس از نارسایی‌های قلبی و افسردگی‌های مزمن به سومین عامل مرگ و میر در جهان تبدیل شود. هم‌اکنون مرگ‌های ناشی از تصادفات، 1/2 درصد از کل مرگ‌و‌میر و 23 درصد از مرگ‌های ناشی از جراحات و صدمات در جهان را در بر‌می‌گیرد. اما رنج و آلا‌م عظیم ناشی از تصادفات منجر به مرگ و معلولیت، جهان را به تاملی جدی در این بلیه اجتماعی واداشته است. پذیرش ساده این امر که شخصی در یک حادثه رانندگی به سادگی کشته و یا معلول شود، امروزه با موانع جدی روبه‌رو می‌باشد. رویکرد جوامع به سوانح ترافیکی دگرگون شده، تا ‌جایی که لفظ تصادف accident جای خود را به لفظ برخورد crash داده است. این نگرش بر این مبنا استوار است که تصادف امری غیر قابل پیش‌بینی و اجتناب‌ناپذیر است، در حالی که سوانح ترافیکی اتفاقاتی قابل پیش‌بینی و قابل پیشگیری‌اند. امروزه نگاه مذکور، کانون توجه نهادهای بین‌المللی، دولت‌ها و ‌NGOها در عرصه ایمنی ترافیک است. ‌


از جمله در همین رابطه و بر اساس این دیدگاه، پارلمان سوئد در سال 1997، طرحی را تحت عنوان چشم‌انداز صفر ‌)VISION ZERO( به تصویب رساند. اداره کل راه‌های ملی سوئد، برنامه چشم‌انداز صفر را چنین تعریف می‌کند:


<چشم‌انداز صفر، تصویری از یک جامعه مطلوب در آینده است. جامعه‌ای که در آن، هیچکس به علت تصادفات ترافیکی کشته نمی‌شود و به شکلی جدی آسیب نمی‌بیند. ما دیگر نمی‌توانیم این واقعیت را بپذیریم که انسان‌ها به خاطر یک اشتباه کوچک، به‌وسیله مرگ یا یک رنج مادام‌العمر مجازات شوند. از آنجا که مردم گاهی دچار اشتباه می‌شوند، پیشگیری مطلق از تصادفات امکان‌پذیر نیست. اما تعدیل پیامدهای ناشی از تصادفات از طریق ایمن‌سازی جاده‌ها و وسایل نقلیه، امری شدنی است. ریسک موجود در جاده‌ها می‌تواند از طریق اعمال بصیرت بیشتر در حیطه رفتار ترافیکی ایمن، کاهش یابد.> ‌


نگاه مذکور مبتنی بر این فرض است که مرگ و معلولیت ناشی از تصادفات امری پذیرفتنی نیست. سوانح ترافیکی نه‌تنها منجر به رنج‌های عظیم برای بازماندگان اینگونه حوادث می‌شود، بلکه به مانعی جدی در مسیر توسعه کشورها تبدیل شده است. گزارش جهانی مشترک سازمان بهداشت جهانی و بانک جهانی در خصوص پیشگیری از صدمات ناشی از تصادفات جاده‌ای، مصرانه بر این نکته تاکید دارد که برخوردهای ترافیکی قابل پیشگیری‌اند و کشورها باید به اعمال این پیشگیری‌ها در برنامه‌ریزی‌های کلا‌ن خود اقدام کنند. هم‌اکنون کاهش تلفات جاده‌ای به یک هدف استرات}یک در برنامه‌های بسیاری از کشورها تبدیل شده است. برای سال‌های 2008 تا 2012 کشور اتریش 50 درصد، کانادا 30 درصد، دانمارک 40 درصد، فنلا‌ند 75 درصد، فرانسه 50 درصد، لهستان 43 درصد، عربستان 30 درصد، انگلستان 40 درصد و ایالا‌ت متحده 20 درصد کاهش تلفات ترافیکی را به عنوان هدف منظور داشته‌اند.


گزارش جهانی در این راستا شش توصیه را به همه کشورها خصوصا کشورهای در حال توسعه ارائه می‌کند:


1- تعیین یک نهاد هدایت‌کننده در دولت برای هدایت و هماهنگی اقدامات ملی در راستای ایمنی ترافیک


2- ارزیابی مشکلا‌ت، سیاست‌ها، راهکارهای اساسی و ظرفیت‌های مرتبط با صدمات ناشی از تصادفات و پیشگیری از این صدمات


3- تدارک یک استرات}ی ملی ایمنی راه و طراحی یک برنامه عملی در این راستا


4- تخصیص منابع انسانی و مالی در راستای مواجهه با مساله


5- اجرای اقدامات خاص برای پیشگیری از وقوع تصادفات جاده‌ای و به حداقل رساندن اثرات و پیامدهای آن و ارزیابی اثرات این اقدامات


6- حمایت از توسعه ظرفیت‌های ملی و همکاری‌های بین‌المللی


توصیه‌های شش‌گانه مذکور قبل از هر چیز حاکی از این امر است که بحران رو به تزاید ایمنی جاده‌ای، مرزهای ملی و منطقه‌ای را درنوردیده و ابعادی جهانی یافته است. این امر توجه و اهتمام سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی را بیش از پیش به خود معطوف داشته است.


سازمان ملل متحد و ایمنی جاده‌ای


در آوریل 2004، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه‌ای را تحت عنوان <بهبود ایمنی جاده‌ای در سطح جهان> تصویب کرد. قطعنامه مذکور از همه کشورهای جهان موکدا درخواست می‌کرد که مسوولیت چالش ایمنی جاده‌ای را به عهده گیرند. همچنین از کشورها خواسته شد که اجرای توصیه‌های گزارش مشترک سازمان بهداشت جهانی و بانک جهانی را آغاز کنند.


در 26 اکتبر 2005، مجمع عمومی قطعنامه دیگری را با موضوع ایمنی جاده‌ای به تصویب رساند. قطعنامه جدید، اعضای سازمان ملل را به مشارکت در اولین هفته جهانی ملل متحد برای ایمنی راه‌ها در سال 2007 دعوت کرد. قطعنامه همچنین از همه اعضا درخواست کرد که سومین یکشنبه نوامبر هر سال را به‌عنوان <روز جهانی یادبود قربانیان حوادث جاده‌ای> به رسمیت بشناسند.


کوفی عنان، دبیرکل وقت سازمان ملل در پیامی به مناسبت صدور این قطعنامه چنین گفت: ‌


<ایمنی جاده‌ای یک تصادف نیست. ایمنی جاده‌ای از طریق تلا‌ش‌های سنجیده افراد و بخش‌های متعددی از جامعه شامل بخش‌های دولتی و غیر‌دولتی امکان‌پذیر است. هر یک از ما در این زمینه نقشی به عهده داریم که باید ایفا کنیم: وزارتخانه‌های حمل‌و‌نقل، بهداشت و آموزش، ارائه‌کنندگان مراقبت‌های بهداشتی، انجمن‌های خودرو، معلمان، محصلا‌ن، شرکت‌های بیمه، سازندگان وسایل نقلیه، رسانه‌ها، قربانیان تصادفات جاده‌ای و خانواده‌هایشان. اما [فراتر از همه اینها]، یک تعهد قوی در سطح سیاسی اکیدا ضروری است. تجارب امروز به‌طور معمول، نتیجه تصمیم‌گیری در بالا‌ترین سطح حکومت برای بهبود ایمنی جاده‌ای بوده است.>


تاکید دبیرکل سابق سازمان ملل بر لزوم یک تعهد قوی در سطوح بالا‌ی حکومت، مبین این واقعیت است که مداخله مستقیم رهبران کشورها در امر ایمنی جاده‌ای می‌تواند حاوی بالا‌ترین سطوح تاثیرگذاری در این عرصه باشد و تجارب موفق جهانی نیز تاییدی بر این مدعاست.


روز جهانی یادبود قربانیان حوادث جاده‌ای


27 آبان برابر با سومین یکشنبه نوامبر 2007، بنا به تصمیم نمایندگان ملل متحد، برابر با روز جهانی یادبود قربانیان حوادث جاده‌ای است. این مناسبت در اثر تلا‌ش‌های مستمر سه سازمان غیردولتی صلح جاده‌ای در انگلستان، انجمن سفرهای بین‌المللی ایمن در ایالا‌ت متحده و فدراسیون اروپایی قربانیان حوادث جاده‌ای و با نظارت و هماهنگی سازمان بهداشت‌جهانی در قطعنامه مجمع‌عمومی گنجانده شد. این روز نه‌تنها فرصتی است برای ادای احترام به روح درگذشتگان مظلوم حوادث جاده‌ای، بلکه فرصتی است برای یک بازاندیشی جهانی در این واقعیت تلخ که روزانه هزاران نفر در گوشه و کنار جهان، به خاطر یک اشتباه کوچک، به‌وسیله مرگ یا یک رنج مادام‌العمر مجازات می‌شوند. این روز فرصتی است برای لحظه‌ای اندیشیدن به کسانی که همواره خاطره یک حضور را در هزارتوی رویاهای خود جست‌وجو می‌کنند:


<در روز سوم آوریل سال 1980، من و همسرم برای همیشه دو دخترمان را از دست دادیم. ماتیلد و الیس (4 ساله و 7 ساله) در مسیر خانه مادربزرگ‌شان بودند که یک راننده مست با خودروی حامل آنان تصادف کرد. آنها هر دو از ماشین به بیرون پرت شدند و به فاصله 10 متر از یکدیگر جان سپردند. ‌


من برای مدتی طولا‌نی نمی‌توانستم حتی با همسرم درباره فرزندانم و احساسم صحبت کنم. اما پس از مدتی بعد از اینکه اندکی کاهش رنج بی‌امانم، درباره آنچه رخ داده بود ترمیم یافت شروع به نوشتن کردم و این کار را به مدت 8 سال ادامه دادم. در دو سال پایانی، نوشته‌های من شامل نامه‌هایی بود که به یک دوست نوشتم. زمانی که آن نامه‌ها پایان یافت، احساس کردم که می‌توانم زندگی را از سرگیرم. نامه‌ها را در کتابی منتشر کردم. در این مدت، 2 فرزند دیگر به زندگی ما قدم نهادند. آنها هرگز خواهران خود را به یاد نخواهند آورد اما به پاس خاطره آنان، به مادرشان به عنوان یک تلا‌شگر ارتقای ایمنی جاده‌ای یاری می‌رسانند.> حکایت تلخ جنویو یورگنسن، این مادر فرانسوی، حکایت مکرری است که هرگز پایان نخواهد یافت، همان‌گونه که رویای پزشکی که بر بالین بریجت دریسکول حاضر شد هرگز تعبیر نشد؛ اما آن رویا همواره می‌تواند آرمان نیل به جامعه عاری از تصادفات منجر به مرگ و معلولیت را در میان ما زنده و برقرار نگاه دارد. روز جهانی یادبود قربانیان حوادث جاده‌ای فرصتی است جهانی برای اندیشیدن به این آرمان متعالی. این فرصت را از دست ندهیم.


‌* انجمن حامیان سفر ایمن http://safareimen.persianblog.ir

روزنامه اعتماد ملی

 

[ سه‌شنبه ٢٥ مهر ۱۳٩۱ ] [ ٩:٤۱ ‎ب.ظ ] [ بهمن درواح ] [ نظرات () ]
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :


کسب درآمد